Jednym z przykładów tej różnicy jest fakt krytykowania dziecka za każdy błąd, – co prowadzi do budowania w nim niepewności i nie stałości w kierowaniu własnym życiem, dziecko bardzo często wie, że popełniło błąd i musi ponieść karę, ale kara powinna być adekwatna do rangi popełnionego czynu. A czy skrytykowałbyś za coś swojego najlepszego przyjaciela? Odpowiedź brzmi „nie”, bo bałbyś się, że się obrazi, że nakrzyczy itd.

Obydwoje rodziców powinno włączyć w kontaktach ze swym dzieckiem zachowania asertywne, powinni zacząć przewidywać przyszłość i zważać na każde swoje słowo i czyn wobec dziecka. Często zdarza się, że tylko pozornie rodzice wiedzą, że dobrze wychowują własne dzieci, a po bliższym przyjrzeniu się, znajdują błędy i poprawiają je, czują, że dając pewną wolność dziecku, zbliżają się do niego.

Przesłanki te budowane są na bazie historii danego państwa, na jego tradycji i zwyczajów, które zmieniają się przez wieki. To rodzice mają obowiązek przekazania i nauczenia własnych potomków zasad życia i postępowania w danej sytuacji. Często zdarza się, że rodziców w kwestii wychowania paraliżuje strach i obawa przed nieprawidłowym pokierowaniem dzieckiem, co może być przyczyną braku odnalezienia się dziecka w danym systemie wartości i społeczeństwie.

Tak naprawdę podczas wychowania dziecka rodzice popełniają jeden kardynalny błąd – uważają oni dziecko za swoją własność, przez co nie pozwalają mu na indywidualne doświadczenie życia oraz nie potrafią w pełni zaufać swojemu dziecku w różnych kwestiach związanych z życiem.

Swojego ojca poznaje w coraz to większym stopniu dopiero po swoich narodzinach. Widzi i odczuwa wszystkie aspekty, które łączą jego matkę i ojca, jednak w stosunku do ojca jest mniej ufny, uczy się go kochać.

Przed mężczyzną stoi niebagatelne i niezwykle trudne zadanie, nauczyć się obcować z dzieckiem, tak, aby ono mogło uczyć się jego miłości. Dziecko powinno od najmłodszych lat przebywać i bawić się z obojgiem rodziców, co gwarantuje zrównoważony i prawidłowy rozwój nowego członka rodziny. Mężczyzna natomiast powinien budować jak najlepszy obraz siebie samego w oczach dziecka, powinien zastanowić się, jaki ma być ojciec, czym się charakteryzować oraz co jest dla dziecka najlepsze.

Dziecko jest w stanie, nawet nie rozumiejąc uczuć, zareagować na każdą zmianę emocjonalną swoich najbliższych, którymi są oczywiście rodzice. Dziecko potrzebuje miłości jako uczucia uniwersalnego i ponad czasowego, aby mogło się swobodnie rozwijać i uczyć.

Wyrazem miłości jest dotyk, branie na ręce czy także uśmiech na twarzy i pogodne usposobienie, należy jednak nadmienić, że obowiązek ten wynikający z prawdziwego uczucia pomiędzy małżonkami nie leży tylko po stronie kobiecej „strony medalu”. Ze względu na charakter i potrzeby fizjologiczne dziecka najbliższą osobą zawsze będzie dla niego matka. Jednak zadaniem ojca jest nie tylko „zarabianie” na swego potomka, ale budowanie więzi między nim poprzez stopniowe oswajanie ze swoją osobą.

Uważają oni, iż rodzinę tworzy dopiero dziecko, które wkracza w ich życie i zmienia każdego z nich zarówno od strony fizycznej jak i od strony emocjonalno-psychologicznej. Takie zmiany zachodzą najbardziej w umyśle i fizjonomii kobiety, która wydaje na świat potomka podczas niewyobrażalnego bólu. Poświecenie to jest poświęceniem „okraszonym” gigantyczną miłością do dziecka, która z racji swojego istnienia niejako zakrywa czy też przyćmiewa wszystkie niedogodności w postaci bólu i strachu przed nieznanym.

Nieznane oznacza w tym przypadku oczywiście miłość a w szczególności jego nieodłączną cześć zwaną troską i obawą o przyszłość i o zdrowie nowo narodzonego członka rodziny i społeczeństwa. W sercu rodziców rośnie także obawa, co do właściwego wychowania i przygotowania dziecka do życia.